GOSPODIN V. H. KAO PROBLEM VERE U VAJLDOVOM ČITANjU ŠEKSPIROVIH SONETA

Abstract

Pristupivši Šekspirovom legatu u skladu sa svojim viđenjem da je naša jedina dužnost prema istoriji da je iznova pišemo, Oskar Vajld je pričom „Portret gospodina V.H.“ izvršio fiktivnu reviziju viktorijanskog shvatanja bardovih Soneta, ulazeći u proces „razotkrivanja“ osobe kojoj su oni posvećeni. Svojim (kvazi)revizionističkim postupkom, Vajld kontekstualizuje Šekspira u okviru Platonovog koncepta ljubavi u svrhu destabilizacije heteronormativnih društvenih imperativa svog doba, postulirajući pritom kreativni model književne kritike iz kog se kao neočekivani pokretački princip pomalja vera. Odbacivši racionalnost kao univerzalno merilo vrednosti ideja i suprotstavivši se gnoseološkim obrascima protestantizma i pozitivizma, Vajldov tekst se u nastalom semantičkom vakuumu konstituiše kao parabola o (ne)mogućnosti duhovne spoznaje kroz veru.