SEMIOLOGIJA SLIKE KAO MOGUĆI PUTOKAZ ZA ČITANjE NEVERBALNOG ZVUKA/MUZIKE U AUDIOVIZUELNIM SISTEMIMA

Abstract

Cilj rada je ukazivanje na mogućnost primene semiologije slike na prostore čitanja neverbalnog zvuka/muzike u audio-vizuelnim sistemima poput televizije i filma. Razlog leži u činjenici da teorijski pristup (filmskom i televizijskom) zvuku podrazumeva sistematsko pozajmljivanje muzičkog modela i da najuticajnije studije definišu akustička svojstva isključivo kroz jačinu, visinu, trajanje i boju. Razmatranje zvuka kao muzičkog teksta, koje je u mnogim svojim segmentima primenjivano i danas, poreklo ima u tvrdnjama da svi (filmski i televizijski) zvuci poseduju prirodu muzičkih tonova što nije beznačajno budući da se njime može objasniti praktično svaka akustička pojava. A to je upravo ono što ne bismo smeli da činimo. Rad muzike i neverbalnog zvuka u audiovizuelnim strukturama nije određen isključivo muzikalnim svojstvima te njihov kvalitet ne možemo sagledavati iz perspektive takozvane čiste muzike koja je stvarana da bi funkcionisala per se, neuslovljena vanmuzičkim razlozima. Vrednost (televizijske i filmske) muzike i (neverbalnog) zvuka leži u saobraćanju sa slikom i naracijom i zato je neophodno potražiti nove moduse čitanja auditivne slike. Stoga, osnovna hipoteza teksta jeste da odgonetanje ili determinisanje (zvučnog) objekta možemo činiti na način na koji semiologija to obezbeđuje slikovnim tekstovima. Komparacija postavki teoretičara slike (likovne, filmske, televizijske) i teoretičara zvuka jeste put nalaženja ne samo srodnih svojstava dvaju fenomena (auditivnog i vizuelnog), već i produktivnih puteva analize auditivnog polja, što kao rezultat ima razvijanje metoda i vokabulara prikladnih kompleksnoj materijalnosti zvuka.