POJAM INERCIJE SLUHA

Abstract

Automatizmi u solfeđu mogu da daju dva oprečna ishoda: željen (tačan) i neželjen (sa greškom, gde se automatizam pretvara u inerciju sluha). Inercija sluha nastaje na osnovu manje-više nesvesne procene verovatnoće daljih zbivanja u muzičkom toku, a na osnovu uzorka informacija koje osoba poseduje, tj. dosadašnjeg iskustva. Inercija sluha prema tome predstavlja efekat stereotipnih očekivanja koji biva izneveren u susretu sa objektivno drugačijom vizuelnom ili slušnom draži (notnim tekstom ili zvukom). Verovatnoća hoće li doći do delovanja inercije sluha u velikoj meri zavisi od osobenosti samog muzičkog sadržaja, gde su najopasniji primeri koji na prvi pogled ili slušanje deluju predvidivo. Sa druge strane, opšti i individualni zvučni modeli (među kojima smo utvrdili postojanje regresije na do i regresije na I stupanj), koji mogu da dominiraju u fondu muzičkih utisaka, zajedno sa nepažnjom,